In augustus 2025 deed ik alleen boodschappen toen ik merkte dat er een man achter me liep. In het begin leek het onschuldig, maar terwijl ik door de winkel liep, ontstond er een patroon. Elke keer als ik stopte, stopte hij. Als ik van gangpad wisselde, volgde hij. Altijd net ver genoeg om op te gaan in de omgeving.

Er gebeurde niets ernstigs. Hij was niet agressief. Maar zijn gedrag voelde niet goed, en het leek ook niet alsof hij aan het winkelen was. Het was niet genoeg om het een noodsituatie te noemen, maar wel genoeg om het niet te kunnen negeren.

Ik appte mijn vriend en vroeg of hij me kon ophalen. Toen hij aankwam, bleven we op afstand en observeerden we een paar minuten. We zagen hetzelfde patroon terug, ook in de buurt van andere vrouwen in de winkel.

Toen besloten we de politie te informeren. Niet om hem te beschuldigen, maar omdat alertheid schade kan voorkomen, en vroege aandacht soms iets ergers kan tegenhouden.

Die ervaring bleef bij me hangen. Ik realiseerde me hoe eenzaam zo’n moment kan voelen: je bent alert en bezorgd, maar je weet niet zeker wat de juiste stap is. Ik had geluk dat iemand snel kon komen. Maar wat als je alleen bent? Wat als het laat is, of hulp ver weg? En zelfs als de autoriteiten zijn ingeschakeld, zit er vaak nog een gat tussen iets opmerken en daadwerkelijke hulp.

Daarom besloot ik een oplossing te bouwen voor dat gat.

‍People Protect People is er voor het moment waarin iets nog geen noodgeval is, maar wél aandacht nodig heeft. Aanwezigheid. Mensen in de buurt die geven om elkaar. Want soms is preventie simpelweg: niet alleen zijn met je gevoel.